Het verhaal van Miles
Miles had kinderkanker. Hij droomde van een helikoptervlucht. “Om door te vliegen naar een pretpark, helemaal in Amerika.” Maar die droom komt nooit uit. Miles overlijdt op 4-jarige leeftijd aan de gevolgen van kinderkanker. Naast hem en zijn moeder Erica staat een liefdevolle omgeving die altijd heeft mee gedroomd. Dromen doen ze nog steeds, met Miles voor altijd in gedachten.
Miles houdt van auto's, stept het liefst overal naartoe, is af en toe een enorme dondersteen, maar bovenal gek op zijn moeder. “Hij was zo'n liefdevol jongetje”, vertelt Erica trots. “We sloten iedere dag af in mijn bed, samen kijkend naar de sterren op het plafond. Nu kijk ik elke avond alleen naar diezelfde sterren. Dan besef ik: weer een dag zonder Miles.”
Van hoestje naar nachtmerrie
Als Miles 3,5 jaar oud is krijgt hij last van een hoestje en benauwdheid. “Ik hoestte zelf ook al een tijdje. Dus zocht er niet direct iets achter. Van de huisarts kregen we medicijnen.” Erica hoopt dat Miles zich snel beter gaat voelen. Maar dan gaat het mis. Miles krijgt geen lucht meer en zakt plots in elkaar. “Ik raakte volledig in paniek. Hoe kon mijn kind opeens in elkaar zakken?” Terwijl 112 gebeld wordt, begint Erica zelf met reanimeren.
“Vanaf dat moment is alles in een stroomversnelling gegaan. We gingen met spoed naar het ziekenhuis en van onderzoek naar onderzoek." Op scans zien artsen de oorzaak van Miles’ benauwdheid: er zit een grote tumor om zijn luchtpijp. Het is lymfeklierkanker. “Ik kon niet bevatten wat er allemaal aan de hand was. Ik zat in een overlevingsmodus. Ik moest sterk blijven voor Miles”, vertelt Erica. Ze vervolgt: “Pas toen de behandeling begon, wist ik dit is echt foute boel.”
- Erica, moeder van Miles
Samen tegen de ‘stomme celletjes’
Gelukkig lijkt de kans op genezing groot. “Daar hield ik me aan vast. Maar een paar maanden later kwam de volgende nachtmerrie. Miles bleek ook leukemie te hebben.” Het slechte nieuws komt hard aan bij Erica en haar naasten. Artsen zetten alles op alles om Miles beter te maken.
Samen praten Erica en Miles over de ziekte. “Ik vertelde hem dat stomme celletjes hem heel ziek maken. Maar dat we er alles aan gingen doen om de celletjes weg te jagen.” Eén moment blijft Erica voor altijd bij. “Ik vroeg hem in een van onze gesprekjes: ga je het winnen van de celletjes? Miles schudde zijn hoofd. Op dat moment breekt je moederhart in duizend stukjes”, vertelt Erica geëmotioneerd.
Waarom overkomt dit mijn kind?
Miles krijgt nog een zware chemo. Maar al snel blijkt deze ook niets meer te doen. Miles is uitbehandeld. “Ik wist dat ik sterk moest blijven voor hem. Maar hoe kan je sterk blijven als je weet dat je kind gaat overlijden? Ik was alleen maar aan het huilen en dacht: waarom overkomt dit mijn kind?”
Miles wil het liefst naar huis. Vanaf dat moment weet Erica dat het afscheid snel dichtbij komt. “Iedereen die Miles liefhad was bij ons thuis. Hij zei zelf dat hij heel lang wilde slapen. Hij was op. Omringd door iedereen die van hem houdt, is hij overleden, onder de sterren waar we samen zo veel avonden naar hebben gekeken.”
Voor altijd samen dromen
Miles droomde van een helikoptervlucht. “We zagen altijd helikopters vliegen rond het ziekenhuis. Dat leek hem geweldig om zelf mee te maken.” Erica wil zijn droom graag uit laten komen. Maar Miles is te ziek om te vliegen. “Het is zo verdrietig dat zijn droom niet is uitgekomen.”
“Ik mis Miles enorm. Maar gelukkig heb ik veel steun.” Om Erica heen staat een liefdevolle familie. “Zij zijn er altijd voor Miles en mij geweest. Afgelopen jaar bleken ze belangrijker dan ooit. Miles en ik droomden niet alleen, dat deden we samen met hen. Nu dromen we mee voor alle andere kinderen.”
