Luna danst al sinds ze vier jaar oud is. Het is haar grootste passie. Maar sinds haar hersentumor kan ze helaas niet meer dansen. Het is te zwaar en te belastend voor haar lichaam. Dingen die voor andere kinderen vanzelfsprekend zijn, kosten haar nu te veel energie.

Om iets te kunnen doen, staat Luna’s vader straks aan de start van de marathon van Rotterdam.

Tijdens het rennen voel ik soms pijn, vertelt hij. Maar op die momenten denk ik aan Luna en aan alle andere kinderen die hiermee te maken krijgen. Dát is pas echte pijn. Dat zijn de echte strijders. Daarom ren ik. Kinderkanker moet gewoon de wereld uit.